یک مقاومت کربن (CCR) از یک عنصر مقاومت استوانه ای جامد با یک سرب تعبیه شده و یک انتهای فلزی تشکیل شده است. سرب به سرب وصل می شود. بدنه مقاومت با رنگ یا پلاستیک محافظت می شود. مقاومت های کربنی اوایل قرن 20 عایق غیر عایقی داشتند. سربها به انتهای عنصر مقاومت پیچیده شده و جوش داده می شوند. مقاومت به پایان رسیده را با مقدار مقاومت کد کنید.
عناصر مقاومت از مخلوط کربن پودر ریز و مواد عایق ، معمولاً سرامیکی ساخته می شوند. رزین مخلوط را بهم متصل می کند. مقدار مقاومت با توجه به نسبت ماده پر کننده (پودر سرامیک) به کربن تعیین می شود. غلظت های بالاتر کربن ، که رسانای خوبی است ، مقاومت کمتری خواهد داشت. مقاومت های کربنی در دهه 1960 و سال های اولیه مورد استفاده قرار گرفتند ، اما انواع دیگر مقاومت ها از ویژگی های بهتری مانند تحمل ، وابستگی به ولتاژ و تنش برخوردار هستند و اکنون کمتر مورد استفاده قرار می گیرند. وقتی کربن از تنش ولتاژ فراتر رود ، مقدار مقاومت جز component کربن تغییر خواهد کرد. علاوه بر این ، اگر مقاومت کربن برای مدت زمانی در معرض رطوبت قرار بگیرد ، رطوبت در مقاومت به طور قابل توجهی افزایش می یابد و گرمای جوشکاری تغییر غیرقابل برگشت ایجاد می کند در مقدار مقاومت. مقاومت های کربنی در طول زمان از ثبات کمی برخوردار هستند ، بنابراین طبقه بندی کارخانه حداکثر تحمل فقط 5٪ است. این مقاومت ها غیر القایی هستند و وقتی از آنها برای کاربردهای کاهش ولتاژ ولتاژ و محافظت در برابر ولتاژ استفاده می شود ، مزایای بسیار خوبی دارند.
